الدعاء الحادي و الخمسون

(وَ كَانَ مِنْ دُعَائِهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ فِي التَّضَرُّعِ وَ الِاسْتِكَانَةِ)

إِلَهِي أَحْمَدُكَ وَ أَنْتَ لِلْحَمْدِ أَهْلٌ عَلَى حُسْنِ صَنِيعِكَ إِلَيَّ، وَ سُبُوغِ نَعْمَائِكَ عَلَيَّ، وَ جَزِيلِ عَطَائِكَ عِنْدِي، وَ عَلَى مَا فَضَّلْتَنِي بِهِ مِنْ رَحْمَتِكَ، وَ أَسْبَغْتَ عَلَيَّ مِنْ نِعْمَتِكَ، فَقَدِ اصْطَنَعْتَ عِنْدِي مَا يَعْجِزُ عَنْهُ شُكْرِي.

وَ لَوْ لَا إِحْسَانُكَ إِلَيَّ وَ سُبُوغُ نَعْمَائِكَ عَلَيَّ مَا بَلَغْتُ إِحْرَازَ حَظِّي، وَ لَا إِصْلَاحَ نَفْسِي، وَ لَكِنَّكَ ابْتَدَأْتَنِي بِالْإِحْسَانِ، وَ رَزَقْتَنِي فِي أُمُورِي كُلِّهَا الْكِفَايَةَ، وَ صَرَفْتَ عَنِّي جَهْدَ الْبَلَاءِ، وَ مَنَعْتَ مِنِّي مَحْذُورَ الْقَضَاءِ.

إِلَهِي فَكَمْ مِنْ بَلَاءٍ جَاهِدٍ قَدْ صَرَفْتَ عَنِّي، وَ كَمْ مِنْ نِعْمَةٍ سَابِغَةٍ أَقْرَرْتَ بِهَا عَيْنِي، وَ كَمْ مِنْ صَنِيعَةٍ كَرِيمَةٍ لَكَ عِنْدِي أَنْتَ الَّذِي أَجَبْتَ عِنْدَ الِاضْطِرَارِ دَعْوَتِي، وَ أَقَلْتَ عِنْدَ الْعِثَارِ زَلَّتِي، وَ أَخَذْتَ لِي مِنَ الْأَعْدَاءِ بِظُلَامَتِي.

إِلَهِي مَا وَجَدْتُكَ بَخِيلًا حِينَ سَأَلْتُكَ، وَ لَا مُنْقَبِضاً حِينَ أَرَدْتُكَ، بَلْ وَجَدْتُكَ لِدُعَائِي سَامِعاً، وَ لِمَطَالِبِي مُعْطِياً، وَ وَجَدْتُ نُعْمَاكَ عَلَيَّ سَابِغَةً فِي كُلِّ شَأْنٍ مِنْ شَأْنِي وَ كُلِّ زَمَانٍ مِنْ زَمَانِي، فَأَنْتَ عِنْدِي مَحْمُودٌ، وَ صَنِيعُكَ لَدَيَّ مَبْرُورٌ.

تَحْمَدُكَ نَفْسِي وَ لِسَانِي وَ عَقْلِي، حَمْداً يَبْلُغُ الْوَفَاءَ وَ حَقِيقَةَ الشُّكْرِ، حَمْداً يَكُونُ مَبْلَغَ رِضَاكَ عَنِّي، فَنَجِّنِي مِنْ سُخْطِكَ.

يَا كَهْفِي حِينَ تُعْيِينِي الْمَذَاهِبُ وَ يَا مُقِيلِي عَثْرَتِي، فَلَوْ لَا سَتْرُكَ عَوْرَتِي لَكُنْتُ مِنَ الْمَفْضُوحِينَ، وَ يَا مُؤَيِّدِي بِالنَّصْرِ، فَلَوْ لَا نَصْرُكَ إِيَّايَ لَكُنْتُ مِنَ الْمَغْلُوبِينَ، وَ يَا مَنْ وَضَعَتْ لَهُ الْمُلُوكُ نِيرَ الْمَذَلَّةِ عَلَى أَعْنَاقِهَا، فَهُمْ مِنْ سَطَوَاتِهِ خَائِفُونَ، وَ يَا أَهْلَ التَّقْوَى، وَ يَا مَنْ لَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى، أَسْأَلُكَ أَنْ تَعْفُوَ عَنِّي، وَ تَغْفِرَ لِي فَلَسْتُ بَرِيئاً فَأَعْتَذِرَ، وَ لَا بِذِي قُوَّةٍ فَأَنْتَصِرَ، وَ لَا مَفَرَّ لِي فَأَفِرَّ.

وَ أَسْتَقِيلُكَ عَثَرَاتِي، وَ أَتَنَصَّلُ إِلَيْكَ مِنْ ذُنُوبِيَ الَّتِي قَدْ أَوْبَقَتْنِي، وَ أَحَاطَتْ بِي فَأَهْلَكَتْنِي، مِنْهَا فَرَرْتُ إِلَيْكَ رَبِّ تَائِباً فَتُبْ عَلَيَّ، مُتَعَوِّذاً فَأَعِذْنِي، مُسْتَجِيراً فَلَا تَخْذُلْنِي، سَائِلًا فَلَا تَحْرِمْنِي مُعْتَصِماً فَلَا تُسْلِمْنِي، دَاعِياً فَلَا تَرُدَّنِي خَائِباً.

دَعَوْتُكَ يَا رَبِّ مِسْكِيناً، مُسْتَكِيناً، مُشْفِقاً، خَائِفاً، وَجِلًا، فَقِيراً، مُضْطَرّاً إِلَيْكَ.

أَشْكُو إِلَيْكَ يَا إِلَهِي ضَعْفَ نَفْسِي عَنِ الْمُسَارَعَةِ فِيمَا وَعَدْتَهُ أَوْلِيَاءَكَ، وَ الْمُجَانَبَةِ عَمَّا حَذَّرْتَهُ أَعْدَاءَكَ، وَ كَثْرَةَ هُمُومِي، وَ وَسْوَسَةَ نَفْسِي.

إِلَهِي لَمْ تَفْضَحْنِي بِسَرِيرَتِي، وَ لَمْ تُهْلِكْنِي بِجَرِيرَتِي، أَدْعُوكَ فَتُجِيبُنِي وَ إِنْ كُنْتُ بَطِيئاً حِينَ تَدْعُونِي، وَ أَسْأَلُكَ كُلَّمَا شِئْتُ مِنْ حَوَائِجِي، وَ حَيْثُ مَا كُنْتُ وَضَعْتُ عِنْدَكَ سِرِّي، فَلَا أَدْعُو سِوَاكَ، وَ لَا أَرْجُو غَيْرَكَ لَبَّيْكَ لَبَّيْكَ، تَسْمَعُ مَنْ شَكَا إِلَيْكَ، وَ تَلْقَى مَنْ تَوَكَّلَ عَلَيْكَ، وَ تُخَلِّصُ مَنِ اعْتَصَمَ بِكَ، وَ تُفَرِّجُ عَمَّنْ لَاذَ بِكَ.

إِلَهِي فَلَا تَحْرِمْنِي خَيْرَ الْآخِرَةِ وَ الْأُولَى لِقِلَّةِ شُكْرِي، وَ اغْفِرْ لِي مَا تَعْلَمُ مِنْ ذُنُوبِي.

إِنْ تُعَذِّبْ فَأَنَا الظَّالِمُ الْمُفَرِّطُ الْمُضَيِّعُ الْآثِمُ الْمُقَصِّرُ الْمُضَجِّعُ الْمُغْفِلُ حَظَّ نَفْسِي، وَ إِنْ تَغْفِرْ فَأَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ.

نيايش پنجاه و يكم

دعاى آن حضرت است در تضرع و اظهار فروتنى.

اى خداوند من،حمد مى گويم تو را و تو سزاوار حمدى حمدمى گويم تو را به سبب نيكيهايت كه در حق من روا داشتى و به سبب نعمتهاى فراوانت كه به من ارزانى فرمودى و عطاياى بسيارت كه مرابدان نواختى و رحمت و بخشايش و نعمتت كه مرا بر ديگران برترى نهادى و به من دادى .

درباره من نيكيها كرده اى و مرا نعمتها داده اى كه زبان از سپاس آن عاجز است.

و اگر احسان تو و نعم بى شمارت نمى بود،هرگز نمى توانستم بهره خويش فراچنگ آرم و به اصلاح نفس خود پردازم.

ولى تو پيش از آنكه خواستار احسانت شوم،مراغرقه احسان خود ساختى و در همه كارهايم مرا از ديگران بى نيازى بخشيدى و بلا از من بگردانيدى و قضاى سهمگين از من بازداشتى .

بار خدايا،چه بلاهاى رنج آور كه از من بگردانيده اى و چه نعمتهاى فراوان كه مرا بدان شادمان ساخته اى و چه احسانهاى بزرگوارانه كه در حق من نموده اى.

بار خدايا،تويى كه به هنگام بيچارگى دعاى من اجابت كردى وچون به خطا و لغزشى گرفتار آمدم از من در گذشتى و حق مرا از دشمنان بگرفتى.

اى خداوند،هر گاه كه از تو درخواستى نموده ام بخيلت نيافته ام و هرزمان كه آهنگ تو كرده ام گرفته ات نديده ام،بل چنانت يافته ام كه دعاى مرا مى شنوى و آنچه خواسته ام عطا مى كنى و در هر كار كه هستم و درهر زمان كه هستم ديده ام كه نعمت بسيارت بر من روان است.

از اين روست كه در نزد من ستوده اى و احسانت بس نيكوست.

اى خداوند،جان من و زبان من و عقل من،حمد و سپاس تو گويند،حمدى به كمال رسيده،حمدى به حقيقت شكر نايل آمده،حمدى تاغايت خشنوديت فرا رفته.

پس مرا از خشم خود در امان دار.

اى پناهگاه من هنگامى كه يافتن راههاى رهايى براى من دشوارمى شود،اى عفو كننده از خطا،اگر تو بر گناه من پرده نيفكنده بودى،من از رسوايان مى بودم.

اى خداوندى كه به يارى خويش مرا توانايى بخشيده اى،اگر يارى تو نبود من از مغلوبان مى بودم.

اى خداوندى كه پادشاهان در برابر تو يوغ مذلت بر گردن نهاده اند و از سطوت توبيمناكند.

اى خداوندى كه سزاوار آنى كه از تو بترسند،اى خداوندى كه نامهاى نيكو از آن توست،از تو مى خواهم كه مرا عفو كنى وبيامرزى،كه من بى گناه نيستم كه عذرى اقامه كنم و نيرومند نيستم كه هواى غلبه ام در سر باشد و گريزگاهى ندارم كه بدان در گريزم.

از تو خواهم كه خطاهايم ببخشايى و از آن گناهان كه مرا گرفتارخود ساخته و گرد من فرا گرفته و به هلاكتم نزديك كرده،پوزش مى خواهم.

از آن گناهان در تو مى گريزم اى پروردگار من و توبه مى كنم،توبه من بپذير.

به تو پناه مى جويم،پناهم ده.

از تو زنهارمى طلبم،خوارم فرومگذار.

دست سؤال پيش تو دراز كرده ام،محرومم مكن.

به رشته رحمت تو چنگ زده ام،رهايم مكن.

تو را مى خوانم،نوميدم باز مگردان.

اى پروردگار من،تو را مى خوانم،در حالى كه مسكينم،زار و نزارم، ترسان و هراسان و بيمناكم،فقيرم و به تو محتاجم.

اى خداى من،به تو شكايت مى كنم ناتوانيم را،كه نمى توانم به آن وعده اى كه به اولياى خود داده اى بشتابم و نمى توانم از آنچه دشمنانت را از آن ترسانده اى دورى جويم.

به تو شكايت مى آورم از فراوانى غم واندوهم و وسوسه نفسم.

خدايا،به سبب آنچه در باطنم مى گذرد،مرا رسوا نساخته اى و به سبب گناهانم هلاك نكرده اى .

تو را مى خوانم و تو پاسخم مى دهى،هر چند به هنگامى كه مرا مى خوانى من در پاسخ تو درنگ مى كنم.

هرنيازم كه باشد،از تواش مى خواهم و هر جا كه باشم،راز دل خود به تومى سپارم .

جز تو كسى را نمى خوانم،جز تو به كسى اميد ندارم.

لبيك لبيك.

هر كس به تو شكايت آورد،مى شنوى .

هر كس بر تو توكل كند،بدو روى مى كنى.

هر كس را كه چنگ در ريسمان تو زند،رهايى مى بخشى و از كسى كه به تو پناه آورد،غم و اندوه مى زدايى.

اى خداوند،مرا به سبب اندك بودن سپاسگزاريم از خير دنيا وآخرت محروم مكن.

گناهانم را كه تنها تو مى دانى چيست بيامرز.

اگرمرا عذاب كنى،سزاى من است،كه من ستمگرم و تباهكارم و گنهكارم ومقصرم و سهل انگارم و غافل از بهره خويش هستم.

اگر مرا بيامرزى،چه شگفت،كه تو مهربان ترين مهربانانى.