همچنین «ابوبصیر» این دعا را براى طلب روزى از امام صادق(علیه السلام) نقل کرده است. آن حضرت فرمود: این دعاى امام علىّ بن الحسین، زین العابدین(علیه السلام) است که خدا را با آن مى خواند:
اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُکَ حُسْنَ الْمَعیشَهِ، مَعیشَهً اَتَقَوّى بِها عَلى جَمیعِ
خدایا از تو خواهم خوبى زندگانى را آن زندگانى که نیرو گیرم بدان بر همه
حَوآئِجى، وَ اَتَوَصَّلُ بِها فِى الْحَیاهِ اِلى آخِرَتى، مِنْ غَیْرِ اَنْ تُتْرِفَنى فیها
خواسته هایم و برسم بدان در زنده بودنم به آخرت بدون آن که بى خبر و سرکشم کنى در آن
فَاَطْغى، اَوْ تَقْتُرَ بِها عَلَىَّ فَاَشْقى، اَوْسِعْ عَلَىَّ مِنْ حَلالِ رِزْقِکَ، وَ اَفْضِلْ
که طغیان کنم یا سخت گیرى بر من که بدبخت گردم وسیع گردان بر من از روزى حلالت و زیاده بخش
عَلَىَّ مِنْ سَیْبِ فَضْلِکَ، نِعْمَهً مِنْکَ سابِغَهً، وَعَطآءً غَیْرَ مَمْنُون، ثُمَّ
بر من از فضل ریزانت نعمتى از تو ریزان و عطایى بى منّت سپس
لاتَشْغَلْنى عَنْ شُکْرِ نِعْمَتِکَ بِاِکْثار مِنْها تُلْهینى بَهْجَتُهُ، وَتَفْتِنّى زَهَراتُ
سرگرمم مکن از سپاسگزارى نعمتت به زیادى آن که غافل کند مرا خرّمى و شادابیش و بفریبد مرا
زَهْوَتِهِ، وَلا بِاِقْلال عَلَىَّ مِنْها یَقْصُرُ بِعَمَلى کَدُّهُ، وَ یَمْلاَُ صَدْرى هَمُّهُ،
آب و رنگ فریبنده اش و نه به اندک دادنش بر من از دنیا که در نتیجه کوتاه آید زحمت من از تلاشش و پر کند سینه ام را اندوهش
اَعْطِنى مِنْ ذلِکَ یا اِلهى غِنىً عَنْ شِرارِ خَلْقِکَ، وَ بَلاغاً اَنالُ بِهِ
عطا کن به من اى خدا از آنچه را که بى نیازى از بدان خلقت باشد و برساند مرا به
رِضْوانَکَ، وَ اَعُوذُ بِکَ یا اِلهى مِنْ شَرِّ الدُّنْیا وَ شَرِّ ما فیها، وَ لاتَجْعَلِ
خشنودیت و پناه برم به تو خدایا از شرّ دنیا و شرّ آنچه در آن است و قرار مده
الدُّنْیا عَلَىَّ سِجْناً، وَلافِراقَها عَلَىَّ حُزْناً، اَخْرِجْنى مِنْ فِتْنَتِها مَرْضِیّاً
دنیا را بر من زندان و نه جدا گشتنش را از من اندوه، بیرونم آور آشوبش در حال خشنودیت
عَنّى، مَقْبُولاً فیها عَمَلى اِلى دارِ الْحَیَوانِ، وَ مَساکِنِ الاَْخْیارِ، وَ اَبْدِلْنى
از من و پذیرفتگى عملم در آن بسوى خانه زندگى و جایگاه هاى سکونت نیکان و عوضم ده
بِالدُّنْیَا الْفانِیَهِ، نَعیمَ الدّارِ الْباقِیَهِ، اَللّهُمَّ اِنّى اَعُوذُ بِکَ مِنْ اَزْلِها وَزِلْزالِها،
از دنیاى فانى به نعمت هاى خانه جاویدان خدایا پناه برم به تو از فشار و سختى و لرزش هاى آن
وَ مِنْ سَطَواتِ شَیاطینِها، وَ سَلاطینِها وَ نَکالِها، وَ مِنْ بَغْىِ مَنْ بَغى عَلَىَّ
و یورش هاى شیاطین و سلاطین آن و از وبالش و از ستم آن کس که بر من در آن ستم کند
فیها، اَللّهُمَّ مَنْ کادَنى فَکِدْهُ، وَ مَنْ اَرادَنى فَاَرِدْهُ، وَ فُلَّ عَنّى حَدَّ مَنْ
خدایا هرکه نقشه براى من بکشد تو برایش نقشه کش و هرکه قصد بد برایم کند تو درباره اش چنان کن و کُند کن از من تیزى سلاح کسى را که
نَصَبَ لى حَدَّهُ، وَاَطْفِ عَنّى نارَ مَنْ شَبَّ لى وَقُودَهُ، وَاکْفِنى مَکْرَ
سلاحش را برایم تیز کرده و خاموش کن از من آتشى که برایم افروخته و کفایت کن از من مکر
الْمَکَرَهِ، وَ افْقَأْ عَنّى عُیُونَ الْکَفَرَهِ، وَاکْفِنى هَمَّ مَنْ اَدْخَلَ عَلَىَّ هَمَّهُ،
بداندیشان و کور کن از من چشم کافران را و کفایت کن از من اندوه آن کس که اندوهش را بدلم انداخت
وَادْفَعْ عَنّى شَرَّ الْحَسَدَهِ، وَاعْصِمْنى مِنْ ذلِکَ بِالسَّکینَهِ، وَاَلْبِسْنى
و دور کن از من شرّ حسودان را و نگاهم دار از آن به آرامش خود و بپوشان بر من
دِرْعَکَ الْحَصینَهَ، وَاخْبَأْنى فى سِتْرِکَ الْواقى، وَ اَصْلِحْ لى حـالـى،
زره محکمت را و نگه دار در پوشش نگهدارنده ات و به صلاح درآور حالم را
وَصَدِّقْ قَوْلى بِفِعالى، وَ بارِکْ لى فى اَهْلى وَمالى.(۱)
وراست درآور گفتارم را به کردارم و برکت ده برایم در خاندان و مالم.
یادآورى: براى طلب روزى، نمازهایى در بخش «نمازهاى مستحب» گذشت (علاقه مندان به آن بخش مراجعه فرمایند). بار دیگر یادآورى مى کنیم که هرگز نباید توسّل به این دعاها به معناى عدم تلاش و کوشش، و سستى و تنبلى تفسیر شود؛ چرا که در حدیث داریم دعاى این گونه افراد مستجاب نمى شود.
- کافى، جلد ۲، صفحه ۵۵۳، حدیث ۱۳.
هیچ نظری وجود ندارد