دنياي عشق و خانواده

ابتدا بايد عشق را بشناسيم و جايگاهش را بيابيم و در زندگي خود ، وجودش را حس کنيم . به تعريفي ، عشق آتش است که گرما مي دهد و در عين حال نورافشاني مي کند .وقتي از محبت لبريز مي شويد و به اوج جذبه عشق مي رسيد ، فضاي ذهن شما درخشان و تابناک مي گردد . حال بايد جايگاهش را دريابيم . عشق از درون آغاز مي شود و از مسير احساس و انديشه ، سخن و عمل در سيماي انسان متجلي مي گردد . عشق از طريق انسان جلوه گر مي شود . اگر بپذيريم که جوهر حيات عشق است . بنابراين ، ما در ميان عشاق زندگي مي کنيم ، از برگ سبز بهاري تا گلي در گلستان حکايت از عشق دارد .حل مشکل از طريق دوست داشتن ، آسان تر ازمبارزه مداوم در طول حيات است .انتقاد ضد عشق است. مجموعه انتقادها به صورت باري بر دوش انسان مي ماند که بايد به سختي در طول حيات حمل گردد .عشق به وجود آوردني است و جايگاهش در عالم درون . عشق قابل هدايت نيست . بلکه خود هادي است .
عشق به فرزندان :عشق به فرزندان زيباترين عشق هاست آن هم با تمام وجود ، ولي بايد محدوده ي اين عشق مشخص شود و به مالکيت منجر نشود به عبارتي ديگر ميان والدين و فرزندان نياز به رهايي و آزادي بيش از نياز به ابراز محبت است . اغلب با حربه به ظاهر عشق ، مي خواهند فرزندان را خرد و خمير کنند و سپس به شکل دلخواه خود به قالب درآورند و از او انساني جديد به ميل خود بسازند . اينگونه ابراز عشق علاوه بر اينکه عشق نيست بلکه يک تملک خودخواهانه است که به جاي رهايي ، اسارت مي آفريند به فرزندان عشق بورزيد اما آنها را به بند نکشيد بگذاريد در حال با هم بودن اندک فاصله اي داشته باشيد . در نهايت فرزندان شما از آن شما نيستند هر چند با شما هستند . شايد تنش را مأوا مي دهيد ولي جانش را نه .شکايت و يا گله فرزندان از والدين به اشکال مختلف ابراز مي شود از بيان عادي تا تهاجم و تحکم و نهايتاً به مواردي ناگوار منتهي مي شود که مورد رضايت پدر و مادر يا فرزندان نيست همه پشيمان ، همه منفعل چون از يک طرف عاطفه فرزند به والدين از طرف ديگر مالکيت نابجاي پدر و مادر نسبت به فرزندان ، معضلي را به وجود مي آورد که به ناهنجاري هاي رفتاري مبدل مي گردد .فرزندان را آزاد پرورش دهيد تا قدرت خدايي در آنها رشد کند . ابتدا بايد براي عاشق شدن نفرت را از خود دور کنيم .جايگاه عشق فضاي مطبوعي مي خواهد و اين جايگاه نمي تواند در کنار نفرت باشد .ذهن انسان با دو عامل متضاد عشق و نفرت نمي تواند زندگي کند .
عشق را از کودکان بياموزيم :کودکان طبيعتاً کامل و بدون عيب هستند و در کانون کائنات قرار دارند و با شعور کيهاني در ارتباطند . نمي ترسند و عشق خود را ابراز مي کنند و احساس خود را به راحتي بيان مي کنند تا آنجا که خشم کودک به دليل خلوص ، از مرز خانه عبور مي کند و به همسايه نيز مي رسد و لبخندشان خانه را روشن مي کند . فاصله بين خنده و گريه کودکان خيلي به هم نزديک است . خلاصه آنکه کودکان از عشق و محبت لبريزند . بايد به ياد آوريم که ما نيز کودک بوديم . با تمام ويژگي هاي کودکي . وقتي اندکي بزرگ شديم از بزرگ تر واژه هاي جديد شنيديم اينکه هراسان باشيم به آينده تاريک نگاه کنيم و بروز مبادا!!و اين آغاز انکار عظمت هاي خدايي خودمان است .در مقابل آيينه ، عظمت و قدرت خدايي را در خود بيابيم و باصداي بلند اين عظمت آفرينش را آن طور که هست ستايش کنيم .انسان موجودي دوست داشتني است اگر ذهنش از افکار منفي پر نشود .چنانچه افکار منفي و يا انديشه کهنه که موجب آزار شده است در ذهن خود داريد رهايش کنيد تا خانه دلتان تميز و براق ، آماده ورود عشق باشد و در نهايت سهمي از بهشت را در دنياي خاکي براي خود محفوظ کنيد به عبارتي بهشتي در اين دنيا براي خود بيافرينيد و خود را در بهشت خود ساخته بيابيد .منبع:مجله راه کمال،شماره 24