موسي بن سيار گويد: من در مسافرت به طوس همراه امام رضا عليه السلام بودم وقتي به ديوارهاي شهر طوس رسيديم شنيديم صداي شيون بلند است به دنبال آن رفتيم كه ناگاه به جنازه اي برخورديم . همين كه چشمم به جنازه افتاد ديدم سيدم امام رضا عليه السلام از اسب پياده جنازه رفت و او را بلند كرد و خود را به آن جنازه چسبانيد آنچنانكه نوزاد خود را به مادرش مي چسباند آنگاه رو كرد به من و فرمود: اي موسي بن سيار! هر كه جنازه دوستي از دوستان ما را تشييع كند از گناهان خود بيرون شود آن گونه كه از مادر تولد شده بود و گناهي نداشت . وقتي جنازه را نزديك قبر بر زمين گذاردند ديدم حضرت به طرف ميت رفت و مردم را كنار زد تا اينكه خود را به جنازه رسانيد پس دست خود را به سينه او نهاد و فرمود: اي فلان بن فلان تو را به بهشت بشارت باد، بعد از اين ساعت ديگر وحشت و ترسي براي تو نيست . عرض كردم فدايت شوم آيا اين ميت را مي شناسي در حالي كه به خدا سوگند اين سرزمين را تا به حال نديده بوديد و به آن سفر نكرده بوديد. امام عليه السلام فرمود: اي موسي ! آيا نمي داني كه اعمال شيعيان ما در هر صبح و شام بر ما عرضه مي شود؟ پس اگر تقصيري در اعمال آنها ديديم از خدا مي خواهيم كه عفو كند و اگر كار خوبي ديديم از خدا مي خواهيم به او پاداش دهد.
هیچ نظری وجود ندارد