فطحيه

پيروان عبد الله بن جعفر الافطح (در گذشته در 148) بود.
وى پس از اسماعيل بزرگترين فرزند امام جعفر صادق (ع) بود ولى منزلت و احترامى پيش پدرش نداشت و متمايل به «حشويه » و «مرجئه » بود.
چون او در هنگام رحلت پدرش مهمترين فرزند بود و در مجلس آن حضرت مى نشست دعوى امامت و جانشينى پدر کرد و پيروان او حديثى از آن حضرت روايت کردند که فرمود: «امامت در مهمترين فرزندان امام است » از اين جهت بسيارى از کسانى که پيش از اين به امامت جعفر بن محمد (ص) قايل بودند به پسرش عبد الله گرائيدند جز شمارى اندک که امام راستين را مى شناختند.
عبد الله را به پرسشهايى درباره حلال و حرام و ديگر چيزها بيازمودند چون در نزد او دانشى نيافتند از پذيرفتن امامت او سرباز زدند.
بارى آن دسته را که به امامت عبد الله بن جعفر گرائيدند «فطحيه » نامند و چون عبد الله را سرى پهن بود و به قول بعضى پاهاى پهن داشت از اين رو او را عبد الله افطح خواندند. برخى گويند: اين گروه به نام عبد الله بن فطيح يا عبد الله بن افطح نامى که از پيشوايان ايشان و اهل کوفه بوده «فطحيه » ناميده شدند.
بارى بيشترين بزرگان شيعه و فقيهان ايشان به اين مذهب گرويدند و در امامت وى شک نکردند و گفتند: پسر او نيز پس از وى امام است ولى چون عبد الله بمرد و او را پسرى نيافتند همگى «فطحيه » جز اندکى از گفتار به امامت وى بازگشتند و به حضرت موسى بن جعفر (ع) بگرائيدند.
گويند: زندگانى عبد الله پس از پدرش هفتاد روز يا بيشتر بود.