مبانی رفتار و اندیشه علمای امامیه

چکیده:

پس از غیبت کبرا علمای امامیه بااستناد به احادیث وروایات منقول از ائمه معصومین علیهم السلام و توقیعات امام دوازدهم علیه السلام رهبری دینی جامعه ی امامیه را وظیفه خویش محسوب کردند که بر اساس نیابت عام ازسوی امام دوازدهم اعمال شد.

امامیه به دسته ای از شیعیان اطلاق می گردد که معتقدند پس از رحلت حضرت محمد (ص) علی بن ابیطالب و دوفرزند ایشان از فاطمه زهرا امام حسن و حسین علیهم السلام به جانشینی پیامبر اسلام (ص) انتخاب شدندو یپس امامت به فرزندان امام حسین(ع) انتقال یافت .

که در اخر به امام دوازدهم قائم (ع)انتقال یافته.

باتوجه به گسترش یافتن مناطق اسلامی و اختلاط عقاید و آموزه های دیگر ادیان باآموزه های اسلامی و دامن زدن حکام به این امر که به کم رنگ کردن فرهنگ اصیل متعالی اسلام ودر نتیجه بقای بیشتر خلافت آنان می انجامید ،تحریف ها و جعل روایات و احادیث نیز شدت گرفت .

و گستردگی مناطق اسلامی و عدم دسترسی همه مسلمانان به امام معشوم علیه السلام از یکسو واز سوی دیگر جو و فشار حکام از سوی دیگر باعث شد مردم دین و احکامی که مورد تایید حاکمان بود بپذیرند.

در این وضعیت بهترین راه برای مقابله با ان اهتمام امامان شیعه اثنی عشری به تربیت انسانها بر اساس اموزه هدی اسلامی ذاتی بود تا بدین طریق روح حقیقی اسلام از پس پرده اوهام بیرون آید.

وقوع غیبت کبری امام دوازدهم علیه السلام و انحلال سریع سازمان وکالت امامیه پس از رحلت سمری سفی چهارم امام،خلئی جدی دررهبری امامیه به وجود اورد.

از این رو فقهای شیعه امامیه درصدد توسعه فعالیتهای خویش بر امدندو اجماعا به این نتیمه رسیدند که امام غائب، بدون بدون در نظر گرفتن طول غیبت تا قیام مسلحانه زنده خواهد ماند.