یکی از مصادیق بارز تجربه دینی در فرهنگ شیعی ، دیدارو ملاقات امام مهدی ع در عصر غیبت به گونه های متفاوت است ، گاهی به صورت رؤیا ، مکاشفه و شهود می باشد و گاه به صورت دیدار جسمانی و حضوری . این نکته مسلم است که بنا به دلایل علمی و دلایل تاریخی امکان و وقوع دیدارآن حضرت قابل تحقق است ، زیرا موجود جسمانی که در میان مردم زندگی می کند ، قابل دیدن است و امکان این امر وجود دارد و دلیل وقوعی بر مسئله اینکه در طول تاریخ شیعه افراد زیادی توفیق دیدار آن حضرت را پیدا نموده اند که آن موارد آنقدر زیاد می باشد که مسئله مذکور را به حد شهرت و یقین رسانده است و احتمال دروغ و ساختگی بودن در تمام این موارد امری نا ممکن و دور از ذهن است .
البته قابل توجه است که با پذیرش امکان دیدار آن حضرت باید به این پرسش پرداخته شود که با اثبات این امر چه نتایجی حاصل می شود و چه اموری اثبات می گردد ، آیا می خواهیم با اثبات ملاقات آن حضرت به حقانیت و اثبات و جود آن حضرت پی ببریم ؟ یا می خواهیم با این امر حقانیت مذهب خاصی را اثبات کنیم ؟ ویا اینکه دیدار آن حضرت صرفاً به عنوان یک تجربه عمیق دینی تلقی می شود که مومنان از آن لذت می برند و آن تجربه ها ، آنان را با خداوند و عناصر دینی پیوند می زند ؟ در اینجا برای تبیین پرسش های مذکور باید به بررسی احتمالات گوناگون مسئله بپرداریم :
دیدار و ملاقات جسمانی امام مهدی ع یکی از تجربه های خصوصی و دلنشین مومنان است . مومنان امامان خویش را واسطه فیض الهی می دانند که واسطه میان زمین و آسمان هستند . آنان حقایق ناب الهی را برای مومنان تفسیر می کنند و مفسران حقیقی و رسمی دین هستند. بدیهی است ، دیدار چنین انسان ملکوتی و شایسته که شاهکار خلقت است از دیدار هر دانشمند و انسان بزرگی ، لذت بخش تر و جذاب تر است و گاهی دلیل بر توجه و ظهور خاص امام نسبت به شخص ملاقات کننده است . از اینرو ، این نوع تجربه دینی صرفاً یک نوع تجربه فردی و خصوصی است و دلیلی بر امور دیگر نیست . و ما برای اثبات حقانیت دین و یا اثبات یک مذهب خاص می توانیم از راههای استدلالی و تاریخی کمک بگیریم . ۲.به نظر می رسد که تجربه دیدار امام مهدی ع در طول تاریخ توسط مومنان به دو صورت نقل گردیده است .
الف – رویا ، مکاشفه و شهود
ب- ملاقات جسمانی و حضوری .
در باره هر یک باید بررسی اجمالی صورت پذیرد .اما در مورد شکل نخست که ملاقات امام مهدی ع به صورت رویا ، مکاشفه و شهود است باید گفت که این تجربه های دینی در رویت امام مهدی ع نه می تواند دلیل بر حقانیت مذهبی خاص باشد و نه حتی می تواند دلیل محکم و استدلالی گویا بر اثبات وجود امام مهدی ع در مقابل مخالفان باشد . زیرا در اثبات وجود امام عصر ع کشف و شهود به میزانی که شواهد تاریخی و نقلی و سخن پیشوایان دین بر وجود ایشان دلالت دارد ، دارای اعتبار و ارزش نمی باشد. کشف و مکاشفات و یا تفسیر آنها مبتنی بر فهم ، روحیات و ذهنیت دریافت کننده است و یک امر شخصی و خصوصی است که قابلیت اثبات پذیری برای دیگران در آن وجود ندارد ، به علاوه که الهامات شیطانی و نفسانی می تواند بر شفافیت و حقانیت کشف و مکاشفات تاثیر بگذارد وبر تفسیر دریافت های درونی افراد تیرگی ایجاد نماید
اما در باره مورد دوم که دیدار و ملاقات امام مهدی ع به صورت جسمانی و حضوری است باید گفت جون ملاقات جسمانی امام مهدی ع برای افراد متفاوت و حتی نسبت به پیروان مذاهب متفاوت تحقق یافته است ، پس در صورتی که شخصیت امام مهدی ع برای دیدار کننده قابل تشخیص باشد و او بتواند آن را از مکاشفه وشهود تفکیک کند در این حالت میتواند اثبات کننده امور ذیل باشد:
این امر گواه خوبی بر حقانیت سخن مذاهب اسلامی ، مبنی بر وجود فردی به نام امام مهدی ع می باشد همچنین دلیلی است بر این امر که سخن پیامبر ص و امامان در پیشگویی آمدن مصلح جهانی ، درست بوده است این امر می تواند همچنین دلیلی بر حقانیت ادعای ادیان باشد که مدعی بر آمدن منجی جهانی هستند . بنا براین در یک تفسیر حداقلی دیدار و ملاقات امام مهدی ع صرفاً یک تجربه دینی ودلیلی بر حقانیت وجود مصلح است که پیامبران و امامان پیشگویی نموده اندو مومنان با نقل ملاقات خود هیچگاه نمی خواهند آن را دلیلی بر حقانیت تمامی اعتقادات و یا اثبات شخصیت خویش تلقی کنند بلکه این امر صرفاً یک تجربه زیبای دینی است که دینداران را در مسیر دنیداری فعال تر و کوشاتر می سازد.
هیچ نظری وجود ندارد