هشتم ربیع الثانی
۱- شهادت حضرت صدیقه طاهره {سلام الله علیها}”به روایت چهل روز” (۱۱ هجری قمری)
۲- ولادت امام حسن عسکری{علیه السلام} (۲۳۲ هجری قمری)
۳- درگذشت شیخ الشریعه اصفهانی (۱۳۳۹ هجری قمری)
۴- درگذشت سید سعید اختر رضوی مؤسس اولین جمعیت تبلیغی شیعه در آفریقا (۱۴۲۳ هجری قمری)
—
۱- شهادت حضرت صدیقه طاهره {سلام الله علیها}”به روایت چهل روز” (۱۱ هجری قمری)
بنابر روایتی که چهل روز پس از رحلت پیامبر (صلّی اللَّه علیه و آله) را روز شهادت حضرت زهرا (سلام اللَّه علیها) دانسته، روز هشتم ربیع الثانی روز شهادت حضرت به حساب میآید.{۱}
سنگینی فراق جانسوز پیامبر اسلام و انحراف امت از مدار ولایت علوی وسست عهدی آنها همراه با ضعف وبیماری حاصل از فشار بین درو دیوار و ضربات تازیانه وغلاف شمشیر آن کوه استوار ودریای خروشان را به بستر بیماری کشاند، آن حضرت بنا به روایتی چهل روز {۲}و بنابر روایت دیگر پانزده روز{۳} در بستر بیماری بودند و در حالی که هجده سال بیشتر نداشتند، در راه دفاع از حریم ولایت و رهبری حق، به شهادت رسیدند.
۱) وقایع الایام: ج ربیع الاول و ربیع الثانی، ص ۲۰۴٫
۲) مناقب ابن شهر آشوب ج ۳ ص ۴۱۱/بحار الانوار ج ۴۳ ص ۱۸۱٫
۳) بحارالانوار ج ۴۳ ص ۲۰۰/اعیان الشیعه ج ۱ ص ۳۱۹٫
—
۲- ولادت امام حسن عسکری{علیه السلام} (۲۳۲ هجری قمری)
حضرت امام حسن عسکری (علیه السلام) در سال ۲۳۲ ه.ق در روز هشتم ماه ربیع الثانی در شهر مدینه به دنیا آمد، پدر آن حضرت امام بزرگوار حضرت هادی (علیه السلام)، ومادرش بانویی به نام حدیثه بود.
نام ایشان حسن، وکنیه آن بزرگوار ابو محمّد واز القاب ایشان زکی و عسکری است.
آنچه از صفات بزرگ وفضائل که لازمه امامت است، در آن حضرت جمع بود، یعنی: در علم، زهد، کامل بودن در عقل و خِرد، عصمت، شجاعت، کرم وبزرگواری از تمام مردم زمان خود برتر بود.
امام حسن عسکری (علیه السلام) بیانی شیرین و جذاب و شخصیتی الهی باشکوه و وقار و مفسّری بی نظیر برای قرآن مجید بود. راه مستقیم عترت و شیوه صحیح تفسیر قرآن را به مردم و به ویژه برای اصحاب بزرگوارش – در ایام عمر کوتاه خود – روشن کرد.
دوران عمر امام حسن عسکری (علیه السلام) به سه دوره تقسیم میگردد:
دوره اول که زندگی آن حضرت در مدینه گذشت.
دوره دوم در سامرا قبل از امامت.
دوره سوم که دوران امامت آن حضرت میباشد.
دوره امامت حضرت عسکری (علیه السلام) با قدرت ظاهری بنی عباس رو در روی بود. خلفایی که به تقلید هارون در نشان دادن نیروی خود بلندپروازیهایی داشتند.
امام حسن عسکری (علیه السلام) از شش سال دوران امامتش، سه سال را در زندان گذرانید. زندان بان آن حضرت صالح بن وصیف دو غلام ستمکار را بر امام گماشته بود، تا بتواند آن حضرت را – به وسیله آن دو غلام – آزار بیشتری دهد، اما آن دو غلام که خود از نزدیک ناظر حال و حرکات امام بودند تحت تأثیر آن امام بزرگوار قرار گرفته به صلاح و خوش رفتاری گراییده بودند.
از جمله مسائل روزگار امام حسن عسکری (علیه السلام) یکی این بود که از طرف خلافت وقت، اموال و اوقات شیعه، به دست کسانی سپرده میشد که دشمن آل محمد (علیهم السلام) و جریانهای شیعی بودند، تا بدین گونه بنیه مالی نهضت تقویت نشود. چنان که نوشتهاند که احمد بن عبیدالله بن خاقان از جانب خلفا، والی اوقاف و صدقات بود در قم بود، و او نسبت به اهل بیت رسالت، نهایت عداوت را داشت.
و دیگر اینکه اصحاب امام حسن عسکری، متفرّق بودند و امکان تمرکز برای آنان نبود، کسانی چون ابوعلی احمد بن اسحاق اشعری در قم و ابوسهل اسماعیل نوبختی در بغداد میزیستند، فشار و مراقبتی که دستگاه خلافت عباسی، پس از شهادت حضرت رضا (علیه السلام) معمول داشت، چنان دامن گسترده بود که شیعیان را با سختترین نوع درگیری واداشته بود. شیعیان نیز طبق ایمان به حق و دعوت به اصول عدالت کلی، این همه سختی را تحمل میکردند، و لحظهای از حراست (و نگهبانی) موضع غفلت نمیکردند.
اینکه حضرت هادی (علیه السلام) و حضرت امام حسن عسکری (علیه السلام) هم از سوی دستگاه خلافت تحت مراقبت شدید و ممنوع از ملاقات با مردم بودند و هم امامان بزرگوار ما – جز با یاران خاص و کسانی که برای حل مشکلات زندگی مادی و دینی خود به آنها مراجعه مینمودند کمتر معاشرت میکردند به جهت آن بود که دوران غیبت حضرت مهدی (علیه السلام) نزدیک بود، و مردم میبایست کم کم بدان خو گیرند، و جهت حل مشکلات خود را از اصحاب خاص که پرچمداران مرزهای مذهبی بودند بخواهند، و پیش آمدن دوران غیبت در نظر آنان عجیب نیاید.
سرانجام امام عسکری (علیه السلام) به دست معتمد عباسی مسموم و در روز هشتم ماه ربیع الاول سال ۲۶۰ ه.ق به شهادت رسید.
—
۳- درگذشت شیخ الشریعه اصفهانی (۱۳۳۹ هجری قمری)
ملأ فتح الله اصفهانی معروف به شیخ الشریعه در دوازدهم ربیع الاول سال ۱۲۶۶ ه.ق در اصفهان به دنیا آمد. پس از فراگیری مقدمات در اصفهان و مشهد، در سال ۱۲۹۵ ه.ق راهی نجف اشرف گردید.
در آنجا از محضر عالمان گرانقدری هم چون ملأ احمد سبزواری، محمد حسین کاظمینی و میرزا حبیب الله رشتی استفاده برد.
از شاگردان او میتوان آیات عظام: محمد تقی خوانساری، عبدالکریم حائری یزدی، محمد حسین بروجردی، سید ابو القاسم خویی، سید شهاب الدین مرعشی نجفی، سید محسن حکیم و محمد علی شاه آبادی را نام برد.
شیخ الشریعه با توجه به اقتضائات زمان وارد میدان عمل میشد و در امور سیاسی متعددی دخالت مستقیم داشت. ایشان یکی از رهبران اصلی نهضت اسلامی مردم عراق علیه استعمار انگلستان بود.
شیخ الشریعه، برای ارتقاء سطح علمی طلاب، کتابخانهٔ مهمی ایجاد کرد که دانش پژوهان از آن استفاده میکردند.
این عالم ربانی سرانجام در ۷۳ سالگی بدرود حیات گفت و در حرم مطهر حضرت امام علی (علیه السلام) به خاک سپرده شد.
—
۴- درگذشت سید سعید اختر رضوی مؤسس اولین جمعیت تبلیغی شیعه در آفریقا (۱۴۲۳ هجری قمری)
سید اختر رضوی فرزند سید ابوالحسن در اول رجب ۱۳۴۵ ه.ق در روستای عشری در ناحیه سیوان، ایالت بهار هندوستان به دنیا آمد.
وی در ده سالگی وارد حوزه علمیه جمعیت علوم جوادیه بنارس شد و در بیست سالگی به امام جماعت شیعیان هالور (هلّور) هند برگزیده شد.
رضوی مدتی نیز در مدرسه الواعظین لکنهو به تحصیل پرداخت. او در این سالها چندین کتاب و مقاله در موضوعهای اسلامی در نشریههای هند چاپ کرد.
سید اختر رضوی با هدف تبلیغ مذهب تشیع به تانزانیا رفت و در لیندی استقرار یاقت و زبان سواحیلی را فرا گرفت. او نقش مهمی در انسجام بخشی به جمعیتهای خوجه اثناعشری داشته است، خود او نیز در شرح حال خود به مناسبات گستردهاش با جماعات خوجههای اثناعشری تصریح کرده است.
سید اختر طرح تأسیس بلال مسلم میشن را با هدف آشنا ساختن سیاه پوستان با دین اسلام و مذهب تشیع به فدراسیون آفریقا ارائه کرد. او پس از تثبیت وضعیت بلال مسلم با سفرهایی به اروپا و آمریکای شمالی، برخی دانشمندان را برای کمک به سازمان بلال مسلم میشن تانزانیا و کنیا دعوت کرد.
رضوی در ۷۶ سالگی در دارالسلام درگذشت و در قبرستان شیعیان این شهر به خاک سپرده شد.
فدراسیون افریقا صندوقی را به یادبود او دایر کرد.
سید سعید اختر رضوی از شیعیان خوجه اثناعشری نبوده است ولی به دلیل ارتباط وی با آنان، او را از اعضای این جماعت میخوانند.
هیچ نظری وجود ندارد