از نظر منطقه ای و آب و هوا، این منطقه در آخرین حدود مرزی شمالی هند و هم مرز با کشورهای چین، تبت و پاکستان در ایلات جامو و کشمیر هند قرار دارد. آب و هوای این منطقه کوهستانی گرم و خشک است. در زیادترین درجه ی سرما، ۳۵ درجه زیر صفر و زیادترین درجه ی گرما، ۳۰ درجه بالای صفر است.جمعیت این منطقه بیش تر از ۲۰۰ هزار نفر است و پر آب ترین و معروف ترین رودخانه ی جهان، رود سند از این سرزمین می گذرد.قومیت مردم این شهر را آریایی ها و مغول ها و چند نژاد دیگر مثل تبتی و پاکستانی و غیر تشکیل می دهند که خود نشانه ی چند قومیتی این شهر است؛ اما مردم این شهر بدون اختلاف تیره و نژادی، به خوشی و خوبی در کنار هم زندگی می کنند و هیچ اختلافی و تضادی از این لحاظ با هم ندارند.زبان مردم این شهر بلتی است که مخلوطی از زبان های تبتی، فارسی، انگلیسی و عربی است که به صورت اردو نوشته می شود.در حال حاضر ۹۸درصد مردم این شهر را مسلمانان و آن هم همه شیعه ی دوازده امامی تشکیل می دهد. این ها از قدیم مردمی هستند که از زراعت، روزگار خود را می گذرانند؛ حتی با وجود کمی وسایل، آن ها شاد زندگی می کنند و در مشکلات و سختی ها به هم کمک می کنند.در قدیم نام این منطقه بلتستان بوده و کرگل هم مرکز این شهر بوده است. به چند علت این شهر در قدیم مورد توجه بسیاری قرار می گرفت.از لحاظ راه این شهر به چهار مکان مهم جهان راه داشته. یک به چین و تبت، دوم به آسیای میانه، سوم به سرینگر، چهارم به پنجاب. به این خاطر هم از لحاظ تجاری و هم از لحاظ نظامی مورد توجه بوده است. این سرزمین ۱۵ سال قبل از میلاد مسیح محل رفت و آمد بازرگانان و نظامیان بوده است. کم کم بعضی ها آن جا را محل زندگی قرار دادند. مردمی از محلی به نام پودت به این سرزمین آمدند و در گوشه و کنار این منطقه جای گرفتند و برای همیشه آن جا را محل زندگی خود قرار دادند؛ زیرا این منطقه هم آب کافی و هم محل زراعی خوبی داشت. در قدیم در این سرزمین «راجاها» زندگی می کرده اند و منطقه به دست آن ها کنترل می شده.از قرن ۱۴ تا ۱۵ بعد از میلاد، مبلغان اسلام وارد این سرزمین شدند، مانند سید علی همدانی، سید حسین همدانی، سید میرشمس الدین عراقی و دیگر مبلغان اسلام که پیام رستگاری را برای مردم این منطقه به ارمغان آوردند و مردم با آغوش باز اسلام را پذیرفتند و از آن زمان مبلغان اسلام جایگاه ویژه ای بین مردم پیدا کردند.در این شهر همه چیز به دست روحانیت می چرخد. مردم خود را وابسته به روحانیت می دانند و در هر کاری روحانیت پیشتاز است. تعداد روحانیون این شهر به ۱۵۰۰۰ نفر می رسد که بعضی از آن ها روحانیون حوزه ی نجف اشرف و بعضی روحانیون حوزه قم و بعضی طلاب حوزه ی کرگیل اند. تعدادی هم از این روحانیون در جمهوری اسلامی ایران و تعدادی هم در عراق و سوریه در حال درس خواندن هستند.مردم این شهر عاشق انقلاب ایران و امام خمینی و رهبری آن هستند. مردم با گذاشتن عکس امام و رهبر انقلاب در مغازه ها و دیوارها و برافراشتن پرچم ایران عشق و علاقه ی خود را به انقلاب ایران نشان می دهند. وقتی خبرنگاران خارجی مخصوصاً آمریکایی وارد این شهر می شوند، از دیدن آن تصاویر و پرچم ها خیلی تعجب می کنند و باور ندارند که انقلاب ایران به شمالی ترین نقطه ی هند هم رسیده باشد.مردم این شهر هر ساله پیروزی انقلاب اسلامی ایران را در این شهر جشن می گیرند و خود را شریک جشن های انقلاب ایران می دانند. در سالروز رحلت امام خمینی همه جای شهر غرق ماتم می شود؛ حتی مردم این شهر آخرین جمعه ی ماه رمضان را به فرمان امام راحل به برپا کردن تظاهرات ضد امریکا و اسرائیل و حمایت از مردم بی دفاع فلسطین می نماید. به همین دلیل مردم کشمیر این شهر را بیت امام هم می خوانند. این منطقه الان در بین مسلمانان هند به ایران کوچک هم مشهور است.این شهر از توجه خاص دولت مردان و بزرگان هند برخوردار است. بزرگان زیادی از جمله زین العابدین عبدالکلام، مهاتما گاندی، سونیا گاندی ، واچپایی نخست وزیر پیشین، مینگ مهاننسینگ نخست وزیر هند، فارق عبدالله وزیر اعلی جامو کشمیر و بسیاری از وزرا و مسؤولان کشور هند از این سرزمین هستند.اقتصاد این شهر بر مبنای کشاورزی و دام پروری و صنایع دستی می چرخد. از نظر توریستی این شهر دارای اهمیت است؛ چون سالانه صدها هزار توریست خارجی و داخلی از این شهر دیدن می کنند.جوانان در این شهر از نظر علمی به سطح خوبی رسیده اند و خود اداره ی مرکز علمی پزشکی و سایر ارگان ها را می چرخانند. تازگی ها هم یک دانشگاه جدید به نام شهید مطهری در این منطقه بنا شده است که جوانان شهر در آن تحصیل می کنند. منبع: ماه نامه ی سلام بچه ها شماره ۲۱۸
هیچ نظری وجود ندارد