در ماهنامۀ شمارۀ قبلی پیرامون نعمت ولایت اهلبیت عصمت و طهارت(ع) سخن به میان آمد که به چهار آیه اشاره شد و ذکر شد که خداوند متعال در قرآن کریم در آیات متعددی از وجود مقدس و نورانی چهارده معصوم(ع) به عنوان نعمت یاد فرموده و مردم را به شناخت و شکرگزاری نسبت به آن فراخوانده است و نیز از کفر و تکذیب و انکار نسبت به این نعمت بیمنتها برحذر نموده و سرانجام به دلیل عظمت آن از سؤال و بازپرسی از آن در قیامت خبر داده است. اکنون به ادامۀ مبحث میپردازیم:
5. منکر ولایت اهلبیت عصمت و طهارت(ع) کافر است
{يَعْرِفُونَ نِعْمَتَ اللّهِ ثُمّ يُنكِرُونَهَا وَأَكْثَرُهُمُ الْكَافِرُونَ} (نحل/83) نعمت خدا را میشناسند و باز هم آن را منکر میشوند.
خداوند متعال در این آیه از وجود نازنین امیرالمؤمنین(ع) به «نعمة الله» تعبیر کرده است؛ آن نعمت مظلومی که غاصبان خلافت نسبت به آن کاملاً شناخت داشتند و به صورت آشکار در روز غدیر به آن اعتراف کردند؛ اما پس از شهادت نبی مکرم اسلام(ص) و در روز سقیفۀ ملعونه با غصب خلافت اقدام به عملی ناجوانمردانه کرده و منکر ولایت امیرالمؤمنین(ع) شدند؛ لذا آیۀ فوق در شأن آنان و پیروانشان نازل شد. از امام صادق(ع) از تفسیر این آیه سؤال شد، فرمودند: «النعمة ولاية اميرالمؤمنين(ع) يعرفونها يوم الغدير وينكرونها يوم السقيفه ولقد انكروه اشد الانكار حتّى بلغ انكارهم بان شتموه ولعنوه وسبوه في المجالس والمحافل والمنابر وبلغوا من ذلك بحث ان ابليس لعنه الله مع شقاوته انكر عليهم وعيرهم» (شجرة طوبى الحائرى/ج2/ص223) منظور از «نعمت» در این آیه ولایت امیرالمؤمنین(ع) است که در روز غدیر خم آن را شناختند، امّا در روز سقیفه آن را انکار کردند و منکر ولایت امیرالمؤمنین(ع) شدند… .
مولا امیرالمؤمنین(ع) نیز در ضمن روایتی در تفسیر آیۀ شریفه فرمودند: «يعرفون نعمة الله يعني ولاية علي بن ابي طالب(ع) واكثرهم الكافرون بالولاية» (الکافی/ج1/ص427) یعنی ولایت علی بن ابی طالب(ع) را میشناسند ولی بیشترشان نسبت به ولایت حضرت کافرند.
در زیارات و ادعیۀ صادره از معصومان(ع) به این مطلب نیز تصریح شده و از وجود نورانی امیرالمؤمنین(ع) و اهلبیت عصمت و طهارت(ع) تعبیر به «نعمة الله» شده است. مثلاً در زیارت مولا امیرالمؤمنین(ع) است: «السّلام عليك يا نعمة الله على المخلصين الأخيار، السّلام على نعمة الله على الأبرار» (المزار ابن مشهدی/ص217/وص258) یا اینکه نسبت به منکران و مبدلان ولایت اهلبیت(ع) به منکر نعمت و مبدّل نعمت ولایت تعبیر شده و مورد لعن پروردگار قرار گرفتهاند؛ چنانچه در زیارت سیدالشهدا میخوانیم: «اللهمّ العن الذين بدّلوا نعمتك کفراً…» (كامل الزیارات/ص417): یا در زیارت حضرت علی بن موسی الرضا(ع) است: «اللهمّ العن الذين بدّلوا نعمتك…» (كامل الزیارات/ص519) و در دعای روایت شده از امام صادق(ع) میخوانیم: «اللهمّ وضاعف لعنتك وباسمك ونكالك وعذابك على الذين كفرا نعمتك». (بحارالأنوار/ج30/ص395)
6. تکذیب رسالت و ولایت آل الله(ع) تکذیب بزرگترین نعمت پروردگار
{فَبِأَيّ آلاَءِ رَبّكُمَا تُكَذّبَانِ} (الرحمن/13) کدامین از نعمتهای پروردگار را تکذیب میکنید؟!
ابا بصیر میگوید: از امام صادق(ع) دربارهی این آیه سؤال کردم، فرمودند: خداوند تبارک و تعالی میفرماید: به کدام یک از دو نعمت کفران میورزید و تکذیب میکنید؛ به نعمت حضرت محمد(ص) یا به نعمت امیرالمؤمنین علی(ع) ؟ >قال الله تبارك و تعالی و تقدّس: فبإيّ النعمتين تكفران بمحمّد(ص) أم بعليّ(ع) <. (تفسیر قمی/ج2/ص344)
خداوند در این آیۀ شریفه صریحاً تکذیب کنندگان و کافران نعمت حضرت ختمی مرتبت(ص) و مولا امیرالمؤمنین(ع) و منکران رسالت و ولایت آنان را توبیخ نموده و مذمت میکند و بسیار واضح است که در رأس کسانی که منکر رسالت و ولایت آل الله هستند و آیه خطاب به آنان است، غاصبان ولایت میباشند و آنان بودند که باعث و بنیانگذار تکذیب نبوت رسول الله(ص) و ولایت امیرالمؤمنین علی(ع) و ائمۀ معصومان(ع) شدند؛ همانگونه که امام علی بن موسی الرضا(ص) در تفسیر آیۀ شریفه فرمودند: >في الظاهر مخاطبة الجن والانس وفي الباطن فلان وفلان< آیۀ شریفه در ظاهر خطاب به جن و انس است، امّا در باطن در حقیقت خطاب به فلانی و فلانی میباشد. (همان)
اگر بعد از رسول الله(ص) و حتی در زمان ایشان تا به امروز کسی به آیین اسلام آغوش باز نمیکند، باعث و بانی این فتنه، آن غاصبان هستند؛ چنانچه امام موسی بن جعفر(ص) میفرماید: به خدا سوگند آن دو بودند که مردم را در نصرانیت و یهودیت و مجوسیت نگاه داشتند (و مانع گرایش مردم به اسلام شدند) «هما والله نصراً وهوداً ومجساً». (ثواب الاعمال شیخ صدوق/ص215)
اگر ظلم و ستمی روی زمین اتفاق میافتد باعث و بانی، آنان میباشند، زیرا آن دو ریشه و پایۀ هر شرارت و ظلم و ستم هستند «عدوّنا اصل كمل شرّ». (الکافی/ج8/ص243)
دعای امام رضا(ع) در سجدۀ شکر: «اللّهمَّ العن اللذينَ بدّلا دينك وغيّر انعمتك» خدایا لعنت کن آنان را که دین تو را تبدیل کردند و نعمتت را تغییر دادند!. (المصباح الکفعمی/ص553)
7. بازپرسی از نعمت ولایت اهلبیت(ع) در قیامت
{ثُمّ لَتُسْأَلُنّ يَوْمَئِذٍ عَنِ النّعِيمِ} (تکاثر/8) سپس در آن روز از نعمتهایی که داشتید مورد سؤال قرار خواهید گرفت. خداوند متعال در این آیۀ شریفه نیز از وجود مقدس حضرات چهارده معصوم(ع) به عنوان «نعمت» یاد فرموده است، همان نعمت باعظمتی که روز قیامت از آن سؤال میشود و بندگان باید از عهدۀ پاسخ آن برآیند، وگرنه خداوند آنان را با صورت در آتش جهنّم خواهد انداخت.
رسول خدا(ص) در ضمن روایتی فرمودند: «ولو أن عبداً عبدالله بين الركن والمقام ألف سنة ثمّ لقى الله بغير ولايتنا اكبه الله على منحزيه في النار» (بحارالأنوار/ج27/ص201) اگر بندهای هزار سال خدا را در بین رکن و مقام عبادت کند، سپس او را ملاقات کند در حالیکه ولایت ما را نداشته باشد خداوند او را با صورت در آتش جهنّم خواهد انداخت.
آری! آن نعمتی که آیۀ شریفه بدان اشاره و خداوند از آن در قیامت سؤال میکند نعمت ولایت اهلبیت عصمت و طهارت(ع) است. چنانکه امام صادق(ع) فرمودند: «نحن النعيم الذي تسائلون عنه» (تأویل الآیات/ج2/ص851) آن نعمتهایی که از آن سؤال میشود ما اهلبیت هستیم.
و نیز امام باقر(ع) در تفسیر آیه فرمودند: «والله ما هو الطعام والشراب ولكن هو ولايتنا» (ینابیع المودة قندوزى/ج1/ص334) به خدا سوگند! (منظور از «نعمت» در آیه) آب و غذا نیست بلکه آن، ولایت ما اهلبیت(ع) است.
در این زمینه مناظرهای میان آقا امام صادق(ع) و ابوحنیفه و همچنین آقا امام رضا(ع) با فقهای درباری ایراد گردیده است که علاقهمندان برای اطلاع میتوانند به تفسیر شریف صافی ذیل آیۀ شریفه مراجعه کنند.
منبع : نشريه امام شناسي ، شماره 32
هیچ نظری وجود ندارد