بنابر روایت مشهور، هفتمین اختر تابناک ولایت حضرت موسی بن جعفر(ع) در بیست و پنجم رجب سال 183هـ ق. در زندان سندی بن شاهک با زهر مسموم شدند و به شهادت رسیدند. (مسار الشیعه، ص 36؛ بحارالانوار، ج 48، ص 206) آن حضرت بیست سال داشتند که به امامت رسیدند و مدت امامت ایشان 35 سال طول کشید. در این مدت، اندکی از امامت آن حضرت که هم زمان با خلافت منصور بود، کسی متعرض آن حضرت نشد. بعد از منصور قریب به ده سال ایام خلافت مهدی بود. او امام کاظم(ع) را به عراق طلبید و حبس کرد. شبی امیرالمومنین(ع) را در خواب دید که به او فرمود: {فَهَلْ عَسَيْتُمْ إِنْ تَوَلَّيْتُمْ أَنْ تُفْسِدُوا فِي اْلأَرْضِ وَ تُقَطِّعُوا أَرْحامَكُمْ} اگر (از این دستورها) رویگردان شوید، جز این انتظار میرود که در زمین فساد و قطع پیوند خویشاوندی کنید؟» (سوره محمد آیه 22) وقتی بیدار شد مراد حضرت را دانست و موسی بن جعفر(ع) را از زندان آزاد کرد.
پس از مهدی، پسرش هادی خواست آن حضرت را محبوس کند ولی اجل او را مهلت نداد؛ چه این که کمتر از یک سال بیشتر خلافت نکرد. خلافت به هارون که رسید، امام(ع) را از زندانی به زندان دیگر فرستاد تا در سال چهاردهم خلافتش آن حضرت را در 55 سالگی به زهر جفا شهید کرد. (قلائد النحور، جلد رجب، ص 33-34)
پس از شهادت امام کاظم(ع) بدن شریف آن حضرت را طبق دستور هارون جهت اهانت به آن بزرگوار، روی نردبانی گذاردند و چهار حمال بر دوش گرفتند و شخصی جلوی جنازه صدا میزد: «این امام رافضیان است» آن گاه امام رضا(ع) شخصا متوجه غسل و نماز پدر بزرگوارشان شدند و شیعیان نیز با آوردن دستههای گل در تشییع جنازه امام کاظم(ع) شرکت کردند و در محل فعلی حرم مطهر، بدن آن حضرت را با احترام بسیار به خاک سپردند.
هیچ نظری وجود ندارد