اسلوب و نظم نوین قرآن

۱٫ ایجاز:بیان و ادای معنا در قالب الفاظ کوتاه و مختصر، ولی وافی به مقصود؛
۲٫ اطناب:بیان معنا با لفظی بلند و طولانی به جهت فایده خاصی؛
۳٫ مساوات:بیان معنا با لفظی که همسان و به اندازه وی است.در قرآن، تعابیر مذکور به ضمیمه تعابیر دیگر: مانند: «استعارات»، «تشبیهات»، «کنایات» و … به کار رفته و هر کدام در جای خاصی بر زیبایی و شکوه آن افزوده است؛ تعابیر و اسلوب قرآن، همواره به گونه ای به کار رفته اند که در جای خود ممتاز است، مانند:۱٫ شروع به واو قسم، مثل: والضحی، و الفجر، والنجم، و العادیات و …؛۲٫ فعل قسم بعد از نفی: مثل: لااقسم بیوم القیامه، لا اقسم بالنفس اللّوامه، لا اقسم بهذا البلد، فلا اقسم بربّ المشارق و المغارب… .«رمانی» (ت ۳۸۶ هـ.) می گوید:قرآن نقض عادت نموده است و کلامی آورده است که در قالب شعر، سجع، خطب، رسائل، و … نمی گنجد؛ زیرا قرآن روشی جدید ارائه کرده که در آن از وزن و شعر بهره برده است.(۲)وجوه و نظایری که قرآن از آنها بهره برده شده از دیگر ویژگیهای اسلوب و نظم نوین قرآن هستند؛ چنانکه گاهی لفظی از معنای اصلی، منحرف شده و در غیر آن به کار رفته است؛ به گونه ای که آن قدر زیبا شده که آن را به معجزه ای بذل نموده است؛ در این رابطه «تفلیسی»(ت ۵۵۸ هـ.) و دیگران بر بیان این موضوع پرداخته و برای آن صدها نمونه ذکر نموده اند.(۳)تعابیر قرآن و اسلوب و نظم آن، دارای ابعاد فراوان دیگری مانند، سازگاری حروف و معانی، تناسب آیات، تشبیهات، استعارات، کنایات و … می باشد که به تبیین هر یک از آن ها پرداخته خواهد شد:
پی نوشت ها :
۱٫ مستدرک، حاکم، ج۲، ص ۵۰۷٫۲٫ ثلاث رسائل فی اعجاز القرآن، ص ۱۰۲٫۳٫ وجوه قرآن، ص ۲۸۰-۳٫منبع مقاله :مؤدب، سیدرضا؛(۱۳۹۰)، اعجاز قرآن، قم: مرکز بین المللی ترجمه و نشر المصطفی صلی الله علیه و آله و سلم، چاپ دوم