تقویم شیعه هیجدهم شوال
۱- فرو رفتن قارون در زمین
۲- رحلت فقیه بزرگ شیعه “محمد بن احمد بن ادریس حلّی” (۵۹۸ هجری قمری)
—
۱- فرو رفتن قارون در زمین
قارون پسر عموى موسى(علیه السلام) و از بنى اسرائل بود پس از موسى و هارون(علیهم السلام) کسى در علم و دانش و زیبایى همانند او وجود نداشت، تورات را از همه بهتر مى خواند و از نظر ثروت در زمان خود بى نظیر بود، بعضى نوشته اند او علم کیمیا مى دانست و از آن مال زیاد اندوخته بود، قدرت و ثروت قارون سبب شد تا با موسى(علیه السلام) مقابله کند.
موسى(علیه السلام) به جهت خویشى با او مدارا مى کرد و آزارهاى او را بر خود هموار مى ساخت تا اینکه آیه زکات نازل شد و موسى(علیه السلام) براى گرفتن زکات شخصى را نزد قارون فرستاد، او نتوانست خود را به پرداختن زکات راضى سازد، از این رو در صدد بر آمد تا مخالفت خود را با موسى(علیه السلام) علنى کند و مردم را از اطراف آن دور نماید.
قارون، گروه زیادى از بنى اسرائیل را در خانه خود جمع کرد و به آنها گفت: موسى به هر چه فرمان داد پیروى کردید، اکنون مى خواهد اموال شما را بگیرد حاضران گفتند: هر چه بگوئى انجام مى دهیم، قارون گفت: باید به او تهمت بزنیم، زن بدکاره اى را آورد و طشتى طلا به او هدیه داد و گفت: زمانى که موسى حاضر شد، در میان بنى اسرائیل برخیز و موسى را متهم ساز.
قارون بنى اسرائیل را جمع کرد و به موسى(علیه السلام) گفت: مردم در انتظار شما هستند تا حاضر شوى و دستورات الهى را به آنها بگوئى. حضرت موسى(علیه السلام) آمد و آنها را موعظه نمود.
بنى اسرائیل گفتند تو با فلان زن خلاف کرده اى، موسى فرمود: آن زن را بیاورید، او را سوگند داد که حقیقت را بگوید، زن تأملى کرد و گفت: اینان دروغ مى گویند، قارون به من پول و وعده اى داده تا چنین تهمتى به تو بزنم، حضرت موسى(علیه السلام) سر به سجده گذاشت و گریست.
سپس عرض کرد: “خداوندا دشمن تو مرا آزرد و رسوائى مرا مى خواست، اگر من پیامبر تو هستم انتقام مرا بگیر.”
خداوند وحى فرستاد: که زمین را در فرمان تو قرار دادم.
موسى رو به بنى اسرائیل کرد و فرمود: هر که با قارون است در جاى خود باشد و هر که با من است از وى کناره گیرد.
همه از نزد او دور شدند جز دو نفر، در این هنگام موسى(علیه السلام)فرمود: اى زمین آنها را در کام خود بگیر، زمین، آنها را تا زانو در خود گرفت، بار دوم موسى(علیه السلام) فرمود: زمین، آنان را در کام خود بگیر، تا کمر فرو رفتند، دوباره به زمین فرمود: در کام خود بگیر، این بار تا گردن فرو رفتند و بار چهارم کاملا در زمین فرو رفتند.{۱}
۱) حوادث الایام، صفحه ۲۴۲٫
—
۲- رحلت فقیه بزرگ شیعه “محمد بن احمد بن ادریس حلّی” (۵۹۸ هجری قمری)
فخرالدین ابوعبداللَّه محمد بن احمد بن ادریس حلّی در سال ۵۴۳ ه.ق در شهر حلّه در عراق دیده به جهان گشود.
ابن ادریس از کودکی به فراگیری قرآن و علوم دینی پرداخت به طوری که در جوانی، فقیهی متبحّر و عالمی برجسته شد.
او معتقد بودکه تفکر و شناخت برای انتخاب راه درست، وظیفه ی هر انسانی است و هر کس که از این نعمت یعنی شناخت و تفکر، استفاده نکند، به نعمت های خداوند کفر ورزیده است.
به همین جهت، علما و دانشمندان معاصر و متأخر ابن ادریس حلی، وی را به خاطر داشتن شجاعت علمی و تحرک بخشیدن به فقه اسلامی و تشویق به اندیشه ی آزاد ستوده اند.
تا یکصد سال پس از درگذشت شیخ طوسی، تمامی مَسندنشینانِ فقاهتِ شیعه، خوشه چینان آراء شیخ و در حقیقت، فقط منعکس کنندگانِ نظرات او بودند تا جایى که می توان گفت باب اجتهاد تا حدودی مسدود شده بود.
در چنین وضعی، ابن ادریس پای از دایره ی تقلید بیرون نهاد و به احیای اجتهاد و اظهار نظر آزاد پرداخت.
ابن ادریس دارای آثار گرانبهای چندی است که معروف ترین آن ها کتابِ “السرائر” از کتب بدیع فقهی می باشد که ارزش و اعتبار آن، پس از قرن ها به قوَّت خود باقی است.
این کتاب علاوه بر اهمیّت فقهی، به علت دارا بودنِ گزیده ای از احادیث، ارزش حدیثی قابل توجهی دارد.
این عالم بزرگ مسلمان سرانجام در ۱۸ شوال سال ۵۹۸ ه.ق در ۵۵ سالگی دار فانی را وداع گفت.
هیچ نظری وجود ندارد