موسس شیعه

بعضى بر اين عقيده اند كه مذهب شيعه در زمان خلافت عثمان بن عفان، توسط برخى از يهوديانى كه اسلام آورده بودند ولى بناى خراب كارى و تحريف عقائد مسلمانان را داشتند مانند عبداللّه بن سبا و كعب الأحبار و وهب بن منبه، تأسيس گرديد و مى گويند اين افراد بعد از اينكه عثمان، آن ها را تعقيب كرد، به مصر فرار كردند و آنجا را مركز خود قرار دادند. بعد از فريب دادن جمعى از عوام، حزبى به نام (شيعه) تشكيل دادند. و على رغم اينكه عثمان بن عفان خليفه بود، على بن ابيطالب(عليه السلام) را به عنوان امام و خليفه معرفى كردند و احاديثى از پيامبر(صلى الله عليه وآله)، جعل كردند كه پيامبر(صلى الله عليه وآله)على(عليه السلام) را به عنوان خليفه و امام قرار داده است.
اما اين نظر و عقيده صحيح نمى باشد زيرا پيدايش لفظ شيعه و اطلاق آن به پيروان على بن ابيطالب(عليه السلام) نه در زمان عثمان، بلكه در زمان رسول اللّه(صلى الله عليه وآله) و توسط خود آن حضرت وضع شده است. براى اثبات اين ادعا به برخى از رواياتى كه در كتب معتبر اهل تسنن وارد شده است اشاره مى كنيم:
1ـ خوارزمى در مناقب و حاكم حسكانى در شواهد التنزيل و محمد بن يوسف گنجى شافعى در كفاية الطالب و ابن جوزى در تذكرة خواص الأمّة فى معرفة الأئمه و…، روايت نموده اند كه حاكم ابو عبد اللّه حافظ خبر داد ما را با اسناد مرفوع بشراحيل انصارى كاتب حضرت امير المؤمنين على بن ابيطالب(عليه السلام) كه گفت شنيدم از آن حضرت فرمود: خاتم الأنبياء(صلى الله عليه وآله) هنگام رحلت، پشت مباركش به سينه من بود و فرمودند: يا على! ألم تسمع قول اللّه تعالى(إِنَّ الَّذينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ أُولئِكَ هُمْ خَيْرُ الْبَرِيَّةِ) هم شيعتك و موعدى و موعدكم الحوض إذا اجتمعت الأمم للحساب تدعون غراً محجّلين «يا على! آيا نشنيده اى آيه شريفه را (صاحبان اعمال صالحه و خير البريه) ايشان شيعيان تو هستند، و وعده گاه من و شما كنار حوض كوثر خواهد بود. در آن هنگام كه خلايق براى حساب رسى جمع شوند، شما را بخوانند در حالى كه روى شما سفيد باشد، و شما را آن روز غر محجلين مى خوانند يعنى پيشواى سفيد رويان».(1)
2ـ جلال الدين سيوطى از ابن عساكر از جابر بن عبد اللّه انصارى نقل مى كند كه گفت: در خدمت رسول اكرم(صلى الله عليه وآله) بوديم كه على بن ابيطالب(عليه السلام) وارد شد، پيامبر(صلى الله عليه وآله)فرمود: والذى نفسى بيده ان هذا و شيعته لهم الفائزون يوم القيامة فنزل(إِنَّ الَّذينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ أُولئِكَ هُمْ خَيْرُ الْبَرِيَّةِ)«قسم به كسى كه جان من در قبضه قدرت اوست اين مرد(اشاره به على(عليه السلام)) و شيعه او روز قيامت رستگارانند، آنگاه آيه مذكوره نازل گرديد».
3ـ خوارزمى در مناقب از جابر بن عبد اللّه نقل نموده كه گفت: خدمت رسول خدا بوديم، على(عليه السلام) به طرف ما آمد، حضرت فرمود: قد اتاكم أخى يعنى رو به شما آمد برادرم (على)، آن گاه رو به كعبه نمود و دست على(عليه السلام) را گرفت و فرمود: والذى نفسى بيده ان هذا و شيعته هم الفائزون يوم القيامة «قسم به كسى كه جان من در قبضه قدرت اوست اين مرد(اشاره به على(عليه السلام)) و شيعه او روز قيامت رستگارانند»، سپس فرمود: اين على قبل از همه شما ايمان آورد و با وفاترين شمابه عهد خدا مى باشد، و عادل ترين شما در ميان رعيت و تقسيم كننده تر از همه شما بالسويه و مرتبه اش از همه شماها در نزد پروردگار بزرگتر است، در همان وقت آيه مذكور نازل گرديد. از آن به بعد هرگاه على(عليه السلام) در ميان قومى ظاهر مى شد، اصحاب پيغمبر مى گفتند: جاء خير البرية يعنى بهترين مردم آمد.
4ـ ابن حجر در صواعق از حافظ جمال الدين محمد بن يوسف زرندى مدنى نقل نموده كه چون آيه (إِنَّ الَّذينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصّالِحاتِ أُلئِكَ هُمْ خَيْرُ الْبَرِيَّةِ جَزاؤُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ جَنّاتُ عَدْن تَجْرى مِنْ تَحْتِهَا الأَنْهارُ خالِدينَ فيها أَبَداً رَضِىَ اللّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ…)(2)نازل شد، رسول اكرم(صلى الله عليه وآله) به على(عليه السلام) فرمود: يا على أنت و شيعتك خير البرية تأتى يوم القيمة أنت و شيعتك راضين مرضيين و يأتى عدوك غضباناً مقمحين فقال من عدوى؟ قال من تبرء منك و لعنك «يا على تو و شيعيانت خير البريه هستيد، در روز قيامت تو و شيعيانت مى آييد در حالى كه از خدا راضى و خدا هم از شما راضى است و دشمنانت مى آيند در حالى كه خشمناك اند و دست هايشان به گردنشان بسته مى باشد. پس امير المؤمنين(عليه السلام) عرض كرد دشمن من كيست؟ حضرت فرمود كسى كه از تو بيزارى مى جويد و تو را لعن مى كند».(3) 1-مناقب خوارزمى؛ شواهدالتنزيل، حاكم حسكانى؛ كفاية الطالب، گنجى شافعى؛ تذكرة، اين جوزى.2-بيّنه، آيه 7.3-شب هاى پيشاور، ص 153.