عصمت پیامبران (عصمت حضرت ابراهیم – آیه ۸۲ شعراء )
{وَالَّذِی اَطْمَعُ اَن یَغْفِرَ لِی خَطِیئَتِی یَوْمَ الدِّینِ}.
«و کسی که امید دارم گناهم را در روز جزا ببخشد!»
آیات قرآن بیانگر این است که حضرت ابراهیم(علیه السلام) آرزوی آمرزش گناهانش را داشت. این مطلب حاکی از آن است که او مرتکب گناه شده بود که انتظار و امید آمرزش آن را داشت.
علامه طباطبایی در اینباره مینویسد:
«اینکه ابراهیم(علیه السلام) ـ با اینکه معصوم از گناه بود، نسبت گناه به خویش میدهد، دلیل بر آن است که مرادش از «خطیئه»، مخالفت امر «مولوی» ـ که باعث عقاب و عذاب باشد ـ نبوده است؛ زیرا خطیئه و گناه مراتبی دارد و هر کسی به حسب مرتبهای که از عبودیّت خداوند دارد، در همان مرتبه لغزشی نیز دارد؛ چنانکه فرمودهاند: «حسناه الأبرار سیئاه المقرّبین».([۱]) «خوبیهای نیکان، برای مقرّبان درگاه خداوند، گناه و لغزش به شمار میرود»
پس خطیئه امثال ابراهیم(علیه السلام) این است که به خاطر ضروریات زندگی از قبیل خواب و خوراک و آب و امثال آن نتواند در تمامی دقایق زندگی به یاد خدا باشد هرچند که همین خواب و خوراک و سایر ضروریات زندگی اطاعتی است. چگونه ممکن است خطیئه غیر این معنا را داشته باشد؟ و حال آنکه خدای تعالی درباره او و برخی از پیامبران دیگر تصریح کرده است:
{إِنَّا اَخْلَصْنَاهُم بِخَالِصَهٍ ذِکْرَی الدَّارِ}([۲])
«ما آنها را با خلوص ویژهای خالص کردیم، و آن یادآوری سرای آخرت بود.»
[۱]) بحارالانوار، ج ۲۵، ص ۲۰۴٫
[۲]) ترجمه آیت الله مکارم شیرازی؛ ر.ک: المیزان، ج ۱۵، ص ۲۸۵٫
منبع : اختصاصی مجمع جهانی شیعه شناسی
هیچ نظری وجود ندارد