دشنام به حضرت علی دشنام به پیغمبر
آیا این بود ثمره ونتیجه سفارشات پیغمبر در باره علی و فاطمه که تمام علمای شما در کتب معتبره خود نوشتهاند درباره هر یک از علی و فاطمه علیحده فرمود: اذیت آنها اذیت من است که خلاصه کلمات آن میشود که رسول اکرم فرمود:
«من آذاهما فقد آذانی و من آذانی فقد اذی الله»
(هر کس این دو تن (علی و فاطمه) را آزار کند مرا آزرده وکسی که مرا آزار دهد خدا را آزرده.)
«من آذی علیا فقد آذانی».
(کسی که علی را بیازارد مرا آزرده)([۱])
دشنام دادن به علیّ دشنام به پیغمبر است
و بالاتر از اینها در تمام کتب معتبره شما ثبت است که آن حضرت فرمود:
«من سب علیاً فقد سبنی و من سبنی فقد سب الله»([۲])
(هر کس علی را دشنام دهد مرا دشنام داده و هر مرا دشنام دهد خدا را دشنام داده است.)
و محمد بن یوسف گنجی شافعی در اول باب ۱۰ کفایه الطالب([۳]) حدیث مفصلی از ابن عباس مسندا نقل نموده که در مقابل جمعی از اهل شام که علی را لعن و سبّ مینمودند فرمود: شنیدم از رسول خدا که به علی میفرمود:
«من سبک فقد سبنی و من سبنی فقد سب الله اکبه الله علی منخریه فی النار»
(کسی که تو را دشنام دهد مرا دشنام داده و کسی که مرا دشنام دهد خدا را دشنام داده و کسی که خدا را دشنام دهد خدا او را به رو در آتش اندازد.)
و بعد از این حدیث احادیث دیگری مسندا نقل مینماید که تمامی آنها دلالت بر کفر کسانی که علی را دشنام بدهند؛ چنانچه عنوان باب ۱۰را به این عبارت آورده الباب العاشر فی کفر من سبّ علیّا (باب دهم در کفر کسی که علی را سب و دشنام دهد) و نیز حاکم در صفحه ۱۲۱ جلد سیم مستدرک([۴]) همین حدیث را به استثنای جمله آخر نقل نموده است.
پس طبق این احادیث، سبّ کنندگان به علی سب کنندگان خدا و پیغمبر میباشند و سب کنندگان خدا و پیغمبر (مانند معاویه و امویها و خوارج و نواصب و امثال آنها) ملعون و اهل آتش میباشند.
بس است، قیامت گرچه دیر آید، بیاید. چون جده مظلومه ما سکوت نموده و محاکمه را موکول به روز قیامت در محکمه عدل الهی نموده، ما هم سکوت را پیشه کنیم. برویم بر سر دلایل خود بر ردّ حدیث مورد استشهاد شما.
علی باب علم و حکمت است
دلیل دوم بر مردودیت حدیث لا نورث است که نظر به حدیث شریف متفق علیه (شیعه و سنی) که رسول اکرم فرمود:
«انا مدینه العلم و علی بابها– انا دار الحکمه و علی بابها»
(من شهرستان علمم و علی در آن میباشد، من خانه حکمتم و علی در آن میباشد هر کس اراده دارد از علم من بهرهای بردارد پس باید برود در خانه علی)([۵])
[۱]. تاریخ الکبیر، بخاری، ۶/۳۰۷، رقم ۲۴۸۲، شرح حال عمرو بن شاس، البدایه و النهایه، ابن کثیر، ۵/۱۲۱، حوادث سنه ۱۰ هجری، باب بعث رسول الله’ علىّ بن ابى طالب و خالد بن ولید الى الیمن…
مسند احمد بن حنبل، ۳/۴۸۳، مسند عمرو بن شاس الأسلمی.
اسد الغابه، ابن اثیر، ۴/۱۱۴، شرح حال عمرو بن شاس الأسلمی.
فیض القدیر، مناوی، ۶/۲۴، ح ۸۲۶۶، حرف المیم
سبل الهدی و الرشاد، عسقلانی، ۴/۵۳۴، رقم ۵۸۸۱، شرح حال عمرو بن شاس الاسلمی.
الجرح و التعدیل، رازی، ۷/۵۰۲، رقم ۱۳۱۹، شرح حال عمرو بن شاس الاسلمی.
المصنف، ابن ابى شیبه، ۷/۵۰۲، ح۴۵، کتاب الفضائل، فضائل علىّ بن ابى طالب.
الثقات، ابن حبان، ۳/۲۷۳، شرح حال عمرو بن شاس.
مناقب خوازمی، ص۱۴۹، ح۱۷۶، فصل ۱۴، فى بیان انه اقرب الناس من رسول الله…
[۲] منابع مربوط به این حدیث درمجلس نهم خواهد آمد
[۳]. کفایه الطالب، گنجى شافعی، ص۸۳، باب ۱۰، فى کفر من سب علیا.
[۴]. المستدرک على الصحیحین، حاکم نیشابوری، ۳/۱۳۱، ح۲۱۴، کتاب معرفه الصحابه، و من مناقب امیر المؤمنین علىّ بن ابى طالب ذکر اسلام امیر المؤمنین علیّ.
[۵]. اسناد این حدیث در مجلس ۱۰ خواهد آمد.
منبع: برگرفته از کتاب شبهای پیشاور جلد ۲؛ اختصاصی مجمع جهانی شیعه شناسی
هیچ نظری وجود ندارد